Líf með gigt

Í ár eru 10 ár síðan ég veiktist.
1 0 ár af verkjum.
Ég man ekki lengur hvernig það er að finna ekki til.  Ég á erfitt að ímynda mér verkjalausar hreyfingar. Á sama tíma man ég eftir mér fimm ára að leika mér í Urðarbrautinni. Ég get rifjað upp hvernig mér leið við leik og störf en minningar um líf án verkja er algerlega þurkkað út. Mér finnst að ég ætti að muna eftir að vakna og fara á fætur án þess að finna til. En ég man það ekki. Ef það rofar til þá stend ég á öndinni, þori ekki að slaka á af ótta við að verkirnir versni aftur.
Þeir hafa þó lagast,
mjög mikið.
Ólýsanlega mikið
Þeir blossa bara hundraðfalt upp við áreynslu, hreyfingu, eitthvað.
Á tímabili var ég svo upptekin af mat og áhrifum hans á gigt að mér byrjaði að líða líkt og að ég væri ekki með sjúkdóm heldur væru verkirnir/hreyfingarleysið sjálfsáskapað. Ég væri of neikvæð, brosti ekki nóg, væri með rangt hugarfar, borðaði ekki réttan mat. Ef ég væri jákvæð og borðaði réttan mat þá yrði ég frísk.
Í raun og veru afneitaði ég sóragigtinni og tók 100% ábyrgð á vanheilsu minni. Það mikla að ég þegar ég loks skipti um lyf og fór á lyf sem drógu úr virkni sóragigtarinniar þá trúði ég varla að það gæti gerst. Í kollinum hljómuðu fullyrðingar um að veikindin stöfuðu af neikvæðu hugarfari og röngu matarræði.
Það er mánuður liðinn síðan ég byrjaði í endurhæfingu. Mér gengur ágætlega, ég mæti, ég geri það sem ætlast er til af mér en það vantar allan kraft. Ég nenni ekki endurhæfingunni, ég vil bara getað tekið mín lyf og hókus pókus orðið frísk á nýjan leik.  Í stað þess að þurfa að puða þetta, að samræma endurhæfingu og heimili. Passa mig sífellt á að reyna ekki of mikið á mig. Sífellt að reikna út hversu mikið get ég hreyft mig þennan klukkutíma. Passa að eiga nóg afgangs ef ég þarf að fara í búðina.
Ég er uppgefin

Seinasta bloggið !

Ég hef ákveðið að hætta blogga í bili allavega. Áhugin minn hefur minnkað og ég er að einbeita mér að öðru núna :)

Skólin er að fara byrja, svo er ég að fara æfa skylmingar í vetur þannig það verður nóg að gera !

Svo ætla ég að safna mér fyrir ferð til Balí næsta sumar þannig það verður ekki verslað neinn föt ! Sem ætti að vera í lagi því ég á nóg af þeim ;)

En hver veit nema ég koma aftur seinna …

Takk allir sem hafa fylgst með mér

XXX Sunna Apríl

IMG_7840Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)

Maya Angelou

Ég held áfram að lesa ljóð og núna er það Maya Angelou sem á mig alla !

Læt eitt fylgja hérna en þau eru svo mörg eins og alltaf….

You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may tread me in the very dirt
But still, like dust, I’ll rise.

Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
‘Cause I walk like I’ve got oil wells
Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I’ll rise.

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops.
Weakened by my soulful cries.

Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard
‘Cause I laugh like I’ve got gold mines
Diggin’ in my own back yard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame
I rise
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.
Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.

Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)

Að vera í núinu…

Ég var að hjóla áðan niður í Laugardal með tónlist í eyrunum.

Það var svo mikið af frjókornum sem þyrluðust út um allt. Þetta var eins og snjókoma, ég rétti út höndina og tók þau í  lófann minn.

Þetta var svo mögnuð stund, ég brosti hringinn og áttaði mig á að ég var gjörsamlega í núinu!

En ég geri ráð fyrir því að þeir sem eru með frjókornaofnæmi séu byrjaðir að kafna núna við lesturinn:)

Njótið dagsins…

Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)

Sweat…

Ég og Kristjana vinkona fórum inn í Kjós í gær og skelltum okkur í sweat..

Þetta er í annað skiptið sem við fórum saman. Þegar við mættum á svæðið og ég stend fyrir utan bílin þá segir vinkona mín sem horfir á töskuna mína, hvað ertu eiginlega með þér ? Ég segi ekkert merkilegt 3 handklæði og púða ! Hún horfir á mig og segir „ég tók ekkert handklæði en ég er með 3 bikini“

Ég bara Kristjana það eina sem þú þurftir að taka með þér var handklæði hahaha…Þetta lýsir henni mjög vel ;)

Við sungum á leiðinni heim þrátt fyrir að alveg búnar á því .. Þetta var mögnuð reynsla og í dag þá svíf ég alveg..

Takk Kristjana mín fyrir að koma með mér veit að þú varst ekki að nenna þessu :)

IMG_6692IMG_6790IMG_6789Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)

 

 

 

 

 

 

Hofsós…

Um helgina fór ég til Hofsóss að heimsækja Ellu frænku. Veðrið var ekki upp á marga fiska, slagveður nánast alla helgina. Gaman að segja frá því að ég hitti ömmu mína sem er 89 ára gömul og enn í fullu fjöri. Ef ég næ sama aldri og amma mín þá á ég 60 góð ár eftir, sagði einhver genalottó. 

IMG_6490

Hér er ein góð saga af ömmu minni. Þegar ég var 18 ára þá fór ég á Sauðárkrók til að fara á Busaball. Ég fór til ömmu og beið þar eftir vinkonu minni sem ég ætlaði með á ballið. Hún var einnig með allt áfengið sem átti að drekkast á ballinu. Amma mín spyr; Sunna mín, ertu ekki að fara á ball? Jú, segi ég. Viltu þá ekki eitthvað að drekka? Ég tek vel í það og amma kom færandi hendi með sérrý og skenkti mér í glas. Þegar hún ætlaði að fylla glasið í fjórða skiptið þá sagði ég stopp, ef ég drekk meira af þessu þá æli ég. Þá segir amma, ég á líka kippu af bjór inn í ísskáp. 

 

Made with Repix (http://repix.it)

IMG_6313Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)IMG_6317IMG_6327Made with Repix (http://repix.it)

T. S. ELIOT

Ég hef verið að lesa ljóð eftir T.S Eliot.

Þau er öll svo falleg en þetta ljóð er svo æðislegt og það greip mig strax !

The Cocktail Party (1949)

It will do you no harm to find yourself ridiculous.
Resign yourself to be the fool you are.

You will find that you survive humiliation
And that’s an experience of incalculable value.

That is the worst moment, when you feel you have lost
The desires for all that was most dersirable,
Before you are contented with what you can desire;
Before you know what is left to be desired;
And you go on wishing that you could desire
What desire has left behind. But you cannot understand.
How could you understand what it is to feel old?

We die to each other daily.
What we know of other people
Is only our memory of the moments
During which we knew them. And they have changed since then.
To pretend that they and we are the same
Is a useful and convenient social convention
Which must sometimes broken. We must also remember
That at every meeting we are meeting a stranger.

What is hell? Hell is oneself.
Hell is alone, the other figures in it
Merely projections. There is nothing to escape from
And nothing to escape to. One is always alone.

Half the harm that is done in this world
Is due to people who want to feel important.
They don’t mean to do harm — but the harm does not interest them.
Or they do not see it, or they justify it
Because they are absorbed in the endless struggle
To think well of themselves.

There are several symptoms
Which must occur together, and to a marked degree,
To qualify a patient for my sanitorium:
And one of them is an honest mind. That is one of the causes of their suffering.

To men of a certain type
The suspicion that they are incapable of loving
Is as disturbing to their self-esteem
As, in cruder men, the fear of impotence.

I should really like to think there’s something wrong with me —
Because, if there isn’t then there’s something wrong,
Or at least, very different from what it seemed to be,
With the world itself — and that’s much more frightening!

Everyone’s alone — or so it seems to me.
They make noises, and think they are talking to each other;
They make faces, and think they understand each other.
And I’m sure they don’t. Is that a delusion?

Can we only love
Something created in our own imaginations?
Are we all in fact unloving and unloveable?
Then one is alone, and if one is alone
Then lover and beloved are equally unreal
And the dreamer is no more real than his dreams.

I shall be left with the inconsolable memory
Of the treasure I went into the forest to find
And never found, and which was not there
And is perhaps not anywhere? But if not anywhere
Why do I feel guilty at not having found it?

Disillusion can become itself an illusion
If we rest in it.

Two people who know they do not understand each other,
Breeding children whom they do not understand
And who will never understand them.

There is another way, if you have the courage.
The first I could describe in familiar terms
Because you have seen it, as we all have seen it,
Illustrated, more or less, in lives of those about us.
The second is unknown, and so requires faith —
The kind of faith that issues from despair.
The destination cannot be described;
You will know very little until you get there;
You will journey blind. But the way leads towards possession
Of what you have sought for in the wrong place.

We must always take risks. That is our destiny.

If we all were judged according to the consequences
Of all our words and deeds, beyond the intention
And beyond our limited understanding
Of ourselves and others, we should all be condemned.

Only by acceptance of the past will you alter its meaning.

Every moment is a fresh beginning.

Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)