Megrun 2. dagur

Mér gekk ekki jafn vel, mig langar ekki til að viðurkenna það. Yfirleitt þá byrja ég upp á nýtt, byrja upp á nýtt að telja góðu dagana. Það er auðvitað hluti af fullkomnunaráráttunni hjá mér. Allt á að vera svo flott frá fyrsta degi, aldrei nein mistök leyfð.

Núna er annur dagur í megrun, jafnvel þó að ég hafi hrasað í dag.

Líkamsræktin mín er lokuð á sunnudögum. Ég náði ekki að fara í gær en ég finn mikinn mun á hugarfari mínu. Ef ég hefði verið á bíl þá hefði ég farið. Ég fann að mig langaði til þess að fara og var svekkt að komast ekki í dag.

jóga

Gigtarverkir í helstu liðum fara minnkandi en ég er engu að síður með verki um allan líkama og síðustu daga hef ég átt mjög erfitt með gang. Sjúkraþjálfarinn minn í Gáska (sem er besti sjúkraþjálfi í heimi) segir að líklegast megir rekja það til bandvefs.

Það er þekkt að það strekkist á bandvefnum og hann stífnar við langvarandi verki líkt og hrjá gigtarsjúklinga. Þegar ég fer í líkamsræktina og vöðvarnir stækka þá strekkist á bandvefnum í stað þess að hann fylgi vöðvanum. Þetta er mjög sársaukafullt. Hún skipaði mér að rúlla mér á frauðrúllunni alla daga, oft og mörgum sinnum.

Í dag:

2 x stuttar jógaæfingar

1 x rúllan góða

nuddtæki

stuttar teygjur

Gigt, megrun, líkamsrækt

Ég komst í gegnum daginn án þess að gúffa í mig óhollustu. Ég hef nú svosum áður komist í gegnum daginn án þess að hafa prins-pólið gróið við mig. Það er erfitt að borða þegar kona er búin að þróa með sér átsýki. Í stað þess að verða mett eftir máltíð þá kviknar á óhemjuskrímsli sem vill meira og meira og meira, helst sætt. Venjulegt fólk getur ekki borðað meira þegar það er satt en ég vil meira og meira og meira. Það er átak að hætta að borða.

Ég tók mynd af mér í gær. Það er mikið mælt með þessu á fb-bloggum sem hafa náð árangri. Það er bara svo vandræðalegt að taka mynd sem er hugsuð sem fyrir-mynd ef það verður síðan enginn árangur. Hvað ef ég held bara áfram að gúffa í mig og eftir-myndin er eins eða verri. Það tók mig langan tíma að ná mynd þar sem ég var nógu sæt fyrir netið. Það fór síðan enn lengri tími í að reyna færa myndina í tölvuna, sem tókst ekki. Því er hér mynd úr símanum og allt úr fókus.

Megrun

Í samvinnu við sjúkraþjálfara er ég byrjuð í gönguferðum. Ég reyni að fara einu sinni í viku. Í dag var komið að stóru stundinni og í þetta skiptið mundi ég eftir að kveikja á Run kepper, rúmlega 500 m gengnir á tæplega 8 mínútum. Gangan krafðist þriggja klukktíma hvíld. Þetta er óþolandi ástand. Ein lítil gönguferð og ég er rúmliggjandi í marga tíma á eftir. Ég hélt að gangan myndi ganga betur. Ég er alveg komin upp í 10 mínútur í upphitun á hinum ýmsum tækjum í Heilsuborg. Við sjáum til hvernig næsta vika verður. Markmiðið er að geta sótt Katrínu Önnu fótgangandi á leikskólann.

Sorg og sút

Það er töluvert leiðinlegra og erfiðara að breyta óhollum venjum heldur en að breyta hollum í óhollar. Síðustu vikur hef ég af veikum mætti horft í baksýnispegilinn og velt fyrir mér hvað í ósköpunum gerðist. Hvernig bætti ég á mig 30 kg á einu ári. Já, 30 kg á einu ári, 365 dagar þar sem ég borðaði verulega umfram mína orkuþörf. Ég neita því ekki að ég skammast mín, mér finnst svo skammarlegt að hafa misst stjórn á aðstæðum mér! Svona gerir maður ekki, svona geri ég ekki.

Ég er búin að vera í 10 ár að glíma við sóragigt, finna leiðir til að laga mig, lækna mig, bæta mig. Ég veit betur en að gúffa í mig óhollum mat oft og mörgum sinnum á dag. Af hverju hætti ég að taka skynsamar ákvarðanir. Finnst mér prins-póló í alvörunni svo gott að ég sé tilbúin að stefna heilsu minni í tvísýnu.

Alla 365 dagana er ég búin að reyna að hætta. Ég get ekki sagt að ég hafi verið ómeðvituð í gegnum 30 kíló þyngdaraukninguna. Ég tók vel eftir kílóunum en samt ekki. Það eru mörk á milli eðlilegrar hegðunar og stjórnlausar hegðunar. Ólýsanleg lína sem ég velti aldrei fyrir mér fyrr en allt í einu ég var komin yfir hana. Fyrri þekking, viska og skynsemi flýgur út um gluggann og allt í einu gilda aðrar reglur um mig. Ég taldi mér trú um að ég gæti borðað óhollar en aðrir og það væru aðrar afleiðingar fyrir mig. Ég á erfitt með lýsa þessu, hugsanlega er best að segja að öll heilbrigð skynsemi hverfur og í kjölfarið fylgir óskynsamlegar ákvarðanir. Heill hellingur af óskynsamlegum ákvörðunum, mörgum sinnum á dag.

Detroit-ferðin markaði tímamót hjá mér. Framm að henni var ég semí eðlieg, ég ætla ekki að halda því fram að ég hafi átt í eðlilegu sambandi við mat. Hegðunin hjá mér var ekki orðin sjúkleg líkt og núna. Eftir ferðina þá fóru síðustu grensurnar og hegðun mín varð sjúklegri með hverjum degi. 12 kíló bættust á mig þann veturinn en nær 20 kg um sumarið. Heilt ár af stanslausri þyngdaraukningu.

Ég finn að ég vil byrja að afsaka mig, að það séu eðlilegar skýringar á öllu þessu saman. Ytri aðstæður, innnri aðstæður, fyrri áföll, óheilbrigð samskipti, mikil veikindi. Það er allt satt og rétt, ég varð fyrir áfalli, ég þurfti að takast á við afleiðingar þess, það reyndi mjög á mig, ég var harla óánægð að vera búsett erlendis, það hentar mér mjög illa að vera heimavinnandi, það er lýjandi að finna stanslaust til, kvíði, depurð, stöðug vanmáttartilfinning. Það er erfitt egna skertar hreyfigetu að geta aldrei staðið við sínar skuldbindingar, geta ekki leikið við Katrínu Önnu, geta ekki sinnt starfi og heimili með fullnægjandi hætti. Ná aldrei settum markmiðum.

Sjáum hvað setur, ég reyni að gera betur í dag en í gær. Tek einn dag (eða öllu heldur einn klukkutíma) í einu.

Hvernig á að hætta að borða óhollt?

Ég hef ekki hugmynd!

djók

Ég hef nokkrar hugmyndir en gengur illa að framfylgja þeim. Síðustu tvo daga hef ég eftir fremsta megni reynt að sneiða framhjá gosdrykkju og sælgætisáti. Í gær gekk vel fyrir utan tvær suðusúkkulaðiraðir sem stukku upp í munninn á mér. Finnur var voða kammó og fullvissaði mig að ég væri enn að standa mig vel. Í dag gekk ekki jafn vel, rúmlega klukkan eitt var ég ekki búin að borða neitt nema einn grænan drykk. Týpísk ég, ég nenni hvorki að borða né búa til mat á morgnana. Hér áður fyrr þegar ég var ekki hömlulaus ofæta hefði ég bara fengið mér eitthvað að borða, búið spil. Í dag bættust við hálfslíters kókflasa og ekki eitt heldur tvö súkkulaðistykki við hádegismatinn.

dísúess

Ég taldi mér trú að ég yrði svo miklu duglegri að taka til ef ég innbyrti TVÖ súkkulaðistykki. Því eins og allar vita þá er nauðsynlegt að gúffa í sig í kóki og súkkulaði til þess að geta tekið til.

Ég neita því ekki að súkkulaðistykkin voru voða góð en (trommusláttur) sú vellíðan endist ekki einu út tímann sem það tekur að borða stykkin. (Ég hefði kannski átt að sleppa seinna stykkinu).

það þýðir ekki að gráta Björn bónda

Það verður harla pínlegt fyrir mig ef ég þarf að skrifa á morgun að ég hafi aftur gúffað í mig 100 súkkulaðistykkjum.

Þráhyggja yfir mat

Ég skammast mín óstjórnlega mikið fyrir aukakílóin mín. Ég skammast mín enn meir yfir að skammast mín fyrir aukakíló en mest skammast ég mín þó fyrir að gera ekkert í þessu.

Ég hef reynt að sýna sjálfri mér samúð í seinni veikindum. Reyna að stilla kröfunum í hóf, átta mig á hvað ég get og hvað ekki. Síðasta vetur var ýmislegt í gangi fyrir utan veikindin sjálf og ég gaf sjálfri mér tíma til að vinna í þeim málum og slaka á aukakílóa refsivendinum.

Þennan vetur ætlaði ég mér að takast á við þau en í stað þess að grennast þá held ég áfram að fitna og fitna. Skyndibitavellíðan í hámarki, kökusneið til að bæta upp óhamingju.

 Mér finnst að ég eigi ekki að eiga í vandræðum með að grenna mig aftur. Mér finnst að af því að ég hef verið grönn mest allt mitt líf að þá eigi ég ekki að eiga í vandræðumasambandi við mat. Þrátt fyrir að matarvenjur mínar hafa verið út og suður síðustu ár.

Mér finnst ég hafa stjórn á mataræðinu þó að ég hafi það ekki.

Mér finnst að af því að ég hef haft stjórn á mataræði í gegnum árin að þá geti það ekki verið að það sé vandamál núna.

Af hverju er eitthvað vandamál núna sem hefur aldrei verið vandamál áður?

Að lifa með gigt í farteskinu

Fólk á í vandræðum með sjálft sig og lífið undir venjulegum kringumstæðum, hvað þá þegar kona þarf að burðast með gigt hvert sem hún fer. Á Íslandi er mikið lagt upp úr því að fólk sé jákvætt, æðrulaust og takist á við veikindin með bros á vör. Hugsanlega eru bara mínir innri fordómar að tala en ég hef furðu oft fengið ráðleggingar um mikilvægi þess að vera jákvæð.

Líf gigtarsjúklingar er einn helvítis táradalur.

Í dag fór ég í litla verslunarferð, tvær fatabúðir og ein matvörubúð. Ég stoppaði lengi í fatabúðunum en stutt í matvörubúðinni. Ég þurfti svo að ganga heim c.a. 1,2 km. Þegar kaupæðisvíman var runnin af mér, c.a. 50 m. frá verslunarmiðstöðinni. Loguðu fæturnir á mér af sársauka, hvert skref heim var óbærilegt og mig langaði til að henda mér í jörðina og láta einhvern bera mig heim. Gönguferðin var öskrandi áminning um að ég þurfi að skafa af mér aukakílóin. Af einhverjum ástæðum fattaði ég ekki að taka bara leigubíl heim fyrr en núna þremur klukkutímum seinna.

Akkúrat núna þá vorkenni ég sjálfri mér svo ótrúlega mikið fyrir að vera veik. Ég verð svo leið og fúl og öfundsjúk út í alla sem geta bara léttilega gengið. Þurfa aldrei að reikna út „ef ég geng svona mikið núna, þá get ég það ekki á eftir, best að taka strætó eða sleppa þessu o.s.frv.“

*Erla Guðrún*

Líf með gigt

Í ár eru 10 ár síðan ég veiktist.
1 0 ár af verkjum.
Ég man ekki lengur hvernig það er að finna ekki til.  Ég á erfitt að ímynda mér verkjalausar hreyfingar. Á sama tíma man ég eftir mér fimm ára að leika mér í Urðarbrautinni. Ég get rifjað upp hvernig mér leið við leik og störf en minningar um líf án verkja er algerlega þurkkað út. Mér finnst að ég ætti að muna eftir að vakna og fara á fætur án þess að finna til. En ég man það ekki. Ef það rofar til þá stend ég á öndinni, þori ekki að slaka á af ótta við að verkirnir versni aftur.
Þeir hafa þó lagast,
mjög mikið.
Ólýsanlega mikið
Þeir blossa bara hundraðfalt upp við áreynslu, hreyfingu, eitthvað.
Á tímabili var ég svo upptekin af mat og áhrifum hans á gigt að mér byrjaði að líða líkt og að ég væri ekki með sjúkdóm heldur væru verkirnir/hreyfingarleysið sjálfsáskapað. Ég væri of neikvæð, brosti ekki nóg, væri með rangt hugarfar, borðaði ekki réttan mat. Ef ég væri jákvæð og borðaði réttan mat þá yrði ég frísk.
Í raun og veru afneitaði ég sóragigtinni og tók 100% ábyrgð á vanheilsu minni. Það mikla að ég þegar ég loks skipti um lyf og fór á lyf sem drógu úr virkni sóragigtarinniar þá trúði ég varla að það gæti gerst. Í kollinum hljómuðu fullyrðingar um að veikindin stöfuðu af neikvæðu hugarfari og röngu matarræði.
Það er mánuður liðinn síðan ég byrjaði í endurhæfingu. Mér gengur ágætlega, ég mæti, ég geri það sem ætlast er til af mér en það vantar allan kraft. Ég nenni ekki endurhæfingunni, ég vil bara getað tekið mín lyf og hókus pókus orðið frísk á nýjan leik.  Í stað þess að þurfa að puða þetta, að samræma endurhæfingu og heimili. Passa mig sífellt á að reyna ekki of mikið á mig. Sífellt að reikna út hversu mikið get ég hreyft mig þennan klukkutíma. Passa að eiga nóg afgangs ef ég þarf að fara í búðina.
Ég er uppgefin

Seinasta bloggið !

Ég hef ákveðið að hætta blogga í bili allavega. Áhugin minn hefur minnkað og ég er að einbeita mér að öðru núna :)

Skólin er að fara byrja, svo er ég að fara æfa skylmingar í vetur þannig það verður nóg að gera !

Svo ætla ég að safna mér fyrir ferð til Balí næsta sumar þannig það verður ekki verslað neinn föt ! Sem ætti að vera í lagi því ég á nóg af þeim ;)

En hver veit nema ég koma aftur seinna …

Takk allir sem hafa fylgst með mér

XXX Sunna Apríl

IMG_7840Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)Made with Repix (http://repix.it)